سریال تکراری «اتوبوسهای مدیریتی» در سازمان تأمین اجتماعی!
علی محمدی فعال حقوق شهروندی : مدیریتِ لرزان: انتصاب سرپرست جدید، شروعی دوباره برای یک «چرخه فرسایشی» است یا آغازی برای ثبات؟ بیم آن میرود که با پایان دوره سرپرستی، باز هم شاهد «جابهجایی اتوبوسی» نیروها باشیم. هزینهی این بیثباتی از جیب کارگران و بازنشستگان پرداخت میشود.
سهجانبهگراییِ مغفول: سازمان تأمین اجتماعی، «مؤسسه عمومی غیردولتی» است. قانون میگوید کارگر، کارفرما و دولت باید در کنار هم تصمیم بگیرند. اما چه شد که اساسنامه در سالهای ۸۷، ۸۹ و ۹۱ بازنگری شد و این سهجانبهگرایی عملاً به حاشیه رفت؟از شورا تا هیئت امنا: تغییر ساختار از «شورا» به «هیئت امنا» و تمرکز قدرت در دستان دولت، استقلال اداری سازمان را به خطر انداخته است.
سؤال اینجاست: چرا سازمان را به جای «اداره تخصصی» به «حیاط خلوتِ تغییرات سیاسی» تبدیل کردهاند؟
هشدار به سرپرست جدید: اقای دکتر ! اگر هدف، خدمت است، اولویت، «حفظ ثبات» و «شفافیت در عملکرد» است. جابهجاییهای شتابزده، تنها بر حجم مشکلات میافزاید. آیا برنامهای برای بازگرداندن سهم واقعیِ ذینفعان (کارگران و کارفرمایان) دارید یا قرار است فقط نقش یک «تدارکاتچی» را برای تغییرات بعدی ایفا کنید؟
چهار پرسش طلایی :۱. مدیریت آینده بر چه مبنای تخصصی انتخاب میشود؟
۲. سهمِ حقیقیِ کارگر و کارفرما در تصمیمگیریهای کلان کجاست؟
۳. چگونه میتوان از «روز از نو، روزی از نو» در انتصابات جلوگیری کرد؟
۴. شفافیت در شستا و شرکتهای تابعه، قربانیِ کدام تغییرات مدیریتی میشود؟
