نامه سرگشاده سمیه گلپور، فعال کارگری به رییس جمهور؛
آقای پزشکیان! با “حلوا حلوا کردن” دهان هیچ‌کس شیرین نمی‌شود؛ “ما از بی کفنی زنده ایم”….
آقای پزشکیان، دوران «باید بشود» ها و در جایگاه منتقد نشستن ها، تمام شده است. شما در جایگاه مطالبه‌گر یا تحلیل‌گر اقتصادی قرار ندارید؛ شما رئیس قوه مجریه و عالی‌ترین مقام اجرایی این کشورید.
سازمان برنامه و بودجه دست شخص شماست.
تعیین سقف افزایش حقوق در لوایح بودجه دست شماست.
اکثریت ترکیب شورای‌عالی کار و ریاست وزارت کار در ید قدرت دولت شماست.
نمی‌شود در مصاحبه ژست حمایت از قدرت خرید بگیرید، اما در لایحه بودجه، افزایش حقوق را در سطح ۲۰ یا ۲۵ درصد—یعنی نصف تورم رسمی و یک‌چهارم تورم واقعی اقلام اساسی—قفل کنید! این تناقض آشکار است.
آقای پزشکیان، نگذارید فرزندان این مرز و بوم در آینده در کتاب‌های تاریخ بخوانند و روایت کنند ایامی را که روزگار این مملکت و معیشت این ملت «دست قوزی افتاده بود»!
آقای رئیس‌جمهور! نگذارید کارد به استخوان برسد و جامعه به نقطه‌ای برسد که با تلخی تمام بگوییم از بی‌کفنی زنده‌ایم!
