محمدرضا محمدی (یاشار) دبیر سرئیس اجتماعی :وقتی با جوانان درباره اهمیت زمان و تعهد اخلاقی صحبت می کنم پاسخی که از اکثریت آنها می شنوم ، تصویری واقعی و تلخ از جامعه را نشان میدهد.
وقتی میپرسیدم: چرا درس میخوانید ؟
پاسخها اغلب به این سمت میرود:
برای گرفتن ،مدرک و ترفیع شغلی
برای اینکه در ازدواج شانس بیشتری داشته باشم
برای اینکه در خانواده جایگاه بالاتری پیدا کنم
یا حتی فقط برای اینکه از رقابت نادرست با دوستان عقب نمانم.از خانواده واقوام سرکوب نشنوم و…..
تقریباً هیچکس از «علاقه به علم» یا «کاربرد دانش در جامعه» سخن نمیگوید. در این میان، زمان کمترین ارزشی دارد؛ کسی به ساعتهای از دسترفته فکر نمیکند، کسی به آیندهای که باید ساخته شود توجه ندارد.
وقتی صحبت از اخلاق و پایبندی به تعهد میشود، نگاهها اغلب پر از تردید و ناامیدی به جامعه است. گویی بیاعتمادی آنقدر عمیق شده که حتی نسل جوان باور دارد «تعهد اخلاقی در جامعه نتیجهای ندارد».
این وضعیت بازتابی از یک بحران اجتماعی است:
بیثباتی اقتصادی باعث شده نگاهها کوتاهمدت شود.
وعدههای عملنشده مسئولان، ارزش تعهد را در ذهن نسل جوان بیاثر کرده است.
روزمرگی و فشار معیشت، زمان را به کالایی بیارزش بدل کرده است.
جامعه مقصر است ، چرا که امروز ما با نسلی مواجهیم که تحصیل را ابزاری برای رفع نیازهای اجتماعی و خانوادگی میبیند، نه ابزاری برای توسعه فردی و اجتماعی ،اگر این نگاه اصلاح نشود، جامعهای خواهیم داشت که در آن زمان و اخلاق، دو سرمایه حیاتی انسانی، به حاشیه رانده میشوند.
