رضا قاسمپورروزنامهنگار و پژوهشگر فرهنگی
جناب آقای دکتر عباسی!نماینده محترم کرج،فردیس و اشتهارد
شما با ادبیاتی تند از «پایان زنگ انشا و آغاز زنگ حساب» سخن گفتهاید. بسیار خوب؛ اما زنگ حساب، زنگی عمومی است و اختصاص به دولت، مذاکرهکنندگان و رقبای سیاسی ندارد. اگر قرار است کارنامهها ورق بخورد، دفتر عملکرد شما نیز باید روی همان میز قرار گیرد.
نخست بفرمایید تفاهمنامهای که از آن سخن میگویید دقیقاً کدام سند است؟ تعهدات حقوقی طرفین چیست؟ کدام بند اجرا شده، کدام بند نقض شده و مستند ادعاهای شما کجاست؟ در یک نقد حقوقی، کلیگویی و تعابیر احساسی جای سند، مستند و استدلال را نمیگیرد.
اگر مذاکره و دیپلماسی را بیحاصل میدانید، سؤال روشن مردم این است:
جایگزین شما چیست؟
اگر مذاکره نه، چه؟اگر توافق نه، چه؟اگر دیپلماسی نه، راه تأمین منافع ملی، کاهش فشار تحریم، حفظ امنیت و جلوگیری از فرسایش اقتصادی چیست؟
و اگر جنگ و تقابل راهگشاست، یک پرسش بنیادیتر باقی میماند: چرا با وجود هزینههای سنگین امنیتی و اقتصادی، هنوز کشور با انبوهی از مسائل حلنشده مواجه است؟
نقد دیپلماسی حق شماست؛ اما نفی یک راه، بدون ارائه راه جایگزین، سیاستگذاری نیست. نماینده مردم باید بتواند علاوه بر «نه» گفتن، پاسخ روشنی برای «چه باید کرد؟» داشته باشد.
اما اجازه دهید زنگ حساب را به استان البرز هم بیاوریم.
جناب عباسی، شما دقیقاً در کجای معادلات توسعه استان ایستادهاید؟
در دو دوره نمایندگی، برای گرهگشایی از مشکلات موکلان خود چه اقدامات مشخصی انجام دادهاید؟ کدام مطالبه عمومی کرج، فردیس و اشتهارد را تا حصول نتیجه پیگیری کردهاید؟ چه طرح، قانون، اعتبار یا تصمیم مؤثری برای حل مسائل مزمن استان به سرانجام رساندهاید؟
چه باری از بار توسعه البرز برداشتهاید؟
در برابر بحران حملونقل، آلودگی هوا، کمبود زیرساختهای آموزشی و درمانی، کمبود سرانههای عمومی، اشتغال و دهها مسئله انباشته استان، سهم قابل سنجش شما در مقام نمایندگی چه بوده است؟
اینها پرسشهای شخصی نیست؛ مطالبات عمومی موکلانی است که حق دارند عملکرد وکیل خود را ارزیابی کنند. اصل ۸۴ قانون اساسی نیز نماینده مجلس را در برابر تمام ملت مسئول میداند و اصل ۸۶، مسئولیت نمایندگی را از پاسخگویی و ارزیابی عمومی مصون نمیکند.
بنابراین، اگر شما دیگران را به «زنگ حساب» فرا میخوانید، مردم نیز حق دارند کارنامه شما را مطالبه کنند.
نمره «انشا» و «حساب» دو دوره نمایندگی جناب عباسی چند است؟
چند نطق، چند موضع تند و چند مخالفت سیاسی داشتهاید؟ در مقابل، چند مسئله واقعی مردم را حل کردهاید؟
نمایندگی، صرفاً تریبون مخالفت با دولت نیست؛ وکالت مردم است. نماینده باید قانونگذاری کند، نظارت کند، مطالبه کند، راهکار بدهد و برای حوزه انتخابیه خود دستاورد قابل اندازهگیری بسازد.
اگر نقد دولت «حق نمایندگی» است، مطالبه کارنامه نماینده نیز حق موکلان است.
و یک نکته روشنتر:
مخالفت سیاسی، مادامی که به راهحل و نتیجه منتهی نشود، خودِ کارنامه محسوب نمیشود.
کشور در شرایطی نیست که سیاستمداران صرفاً بر ارتفاع دیوار اختلافات بیفزایند. مردم به عقلانیت، راهحل، ثبات، امنیت، توسعه و کاهش فشار اقتصادی نیاز دارند.
پس جناب عباسی؛اگر «زنگ حساب» را شما به صدا درآوردهاید، ما نیز از همان زنگ استقبال میکنیم؛ اما دفتر حساب را دوطرفه باز کنیم.
حساب دولت، حساب دیپلماسی، حساب میدان، حساب اقتصاد و البته حساب عملکرد نمایندگان مردم.
این بار به جای اینکه فقط بپرسیم «دیگران چه کردهاند؟»، از خودمان هم بپرسیم:
ما چه کردهایم؟ چه گرهی گشودهایم؟ چه باری برداشتهایم؟ و چه کارنامهای برای ارائه داریم؟
زنگ حساب که به صدا درآمده است،هیچکس نباید خود را ممتحن بداند و از نشستن در جایگاه پاسخگو معاف کند.
