
تورم؛ هیولای خودساخته یا تقدیر الهی؟
سمیه گلپور، فعال کارگری
سخنگوی دولت فرمودهاند افزایش حقوق، ششماهه در کامِ تورم فرو میرود. این سخن از جنس همان کشفِ مکرر است که “چشمبسته غیب میگوید”؛ کارگر خود هر روز میبیند مواجبش از در میآید و پیش از آنکه کفش از پا بکند، خرجِ نان و دوا و اجاره آن را میبلعد.اما تورم، قضا و قدر آسمانی نیست که دستِ تدبیر زمینی بدان نرسد؛ خسارتی است که بر جیب مردم وارد میشود. عجبا که هرگاه نوبت حسابکشی میرسد، خسارت حاضر است و مسئول غایب! سخنگوی دولت میفرماید: «حقوق را زیاد کردیم، تورم آن را خورد!» گویی مسئولِ مهار آتش، کنار خاکستر ایستاده باشد و در وصفِ تندیِ آتش دادِ سخن دهد.ثمره این تورم مهارنشده را میتوان در سفرههایی دید که هر روز کوچکتر میشوند: پدری که میان خرید دارو و گوشت یکی را برمیگزیند؛ مادری که برنج را از فهرست خرید خط میزند؛ خانوادهای که از پسِ اجاره برنمیآید؛ و کارگری که با تماموقت کارکردن، باز هم از تأمین یک زندگی معمولی عاجز است. این فقر، تنبلی و تقدیر نیست؛ فقرِ ساختهشده از شکاف میان مزد و هزینه زندگی است؛ شکافی که تورمِ مهارنشده، هر روز ژرفترش میکند.اگر مزد در شش ماه بیاثر میشود، علاجش مرثیهخوانی بر سرِ گورِ قدرت خرید نیست؛ باید تورم را مهار کرد و مزد را متناسب با هزینه زندگی ترمیم نمود. ماده ۴۱ قانون کار نیز مزد را به نرخ تورم و هزینه تأمین زندگی پیوند داده است.و کارگری که در تولید ثروت و سود بنگاه نقش دارد، سزاوار است از منافع آن نیز سهمی ببرد؛ نه آنکه هنگام تولید، «عضو خانواده» باشد و هنگام تقسیم سود، نامش از دفتر خاندان افتاده باشد. تسهیم سود و پاداش بهرهوری باید شفاف و عادلانه باشد؛ زیرا کارگر را نمیتوان در زیان، شریک و در سود، غریبه دانست.”از کرامات سخنگوی ما این است؛ شیره را خورد و گفت شیرین است!” اینبار تورم جیب مردم را خورده و دولت خبر میدهد که: «حقوق بلعیده شد!»مردم اما گزارشِ بلعیدهشدن حقوق را نمیخواهند؛ مهارِ بلعنده، ترمیم مزد و تدبیرِ بازستاندنِ حق خویش را میخواهند.




