آقای رییس جمهور ؛ بازنشستگان؛ از آنجا مانده، از اینجا رانده
یادداشت بازنشسته تامین اجتماعی :
این روزها وقتی ما بازنشستگان در کنار هم می‌نشینیم، یک حس مشترک بیش از همه خودنمایی می‌کند: «بلاتکلیفی». وضعیت معیشتی ما نه با تورم رسمی همخوانی دارد و نه با وعده‌هایی که داده شد. ما نه به حقوقمان می‌رسیم و نه سهمی از تصمیم‌گیری‌ها داریم. این یعنی همان حکایت قدیمی که: «از اونجا مونده و از اینجا رونده». اما جناب رئیس‌جمهور، این وضعیت تصادفی نیست؛ ریشه در یک مثلث شوم دارد: مدیریتِ ناکارآمد، دفاعِ کورکورانه از آن مدیریت، و تورمِ افسارگسیخته.
آقای دکتر پزشکیان وقتی «بی‌کفایتی» تقدیس می‌شود! ،بدتر از انتصاباتِ اشتباه، فرهنگِ «دفاعِ سیستماتیک» از تصمیم‌گیرانِ ناکارآمد است. وقتی گزارش‌های رسمی از وجود بیش از ۱۹۰۰ مدیرِ فاقد صلاحیت در مناصبِ کلیدی پرده برمی‌دارد، بازنشستگان از شما انتظار دارند که به عنوان رئیس دولت، این ساختار معیوب را جراحی کنید. اما در کمال تعجب، می‌بینیم که برای هر تصمیمِ غلطِ این افراد، یک «توجیهِ مدیریتی» تراشیده می‌شود و دستگاه‌های تبلیغاتی برای دفاع از عملکردِ فاجعه‌بارِ آن‌ها بسیج می‌شوند.
آقای رییس جمهور! تا زمانی که این مدیرانِ بی‌کفایت در حاشیه امن باشند و تا زمانی که «پذیرشِ مسئولیت» در فرهنگ مدیریتیِ دولت شما نهادینه نشود، سفره‌های ما هر روز کوچک‌تر خواهد شد. آیا شما این شیوه مدیریتی را می‌پذیرید؟
جناب رئیس‌جمهور تأخیر در پرداخت، یعنی «سرقتِ ارزشِ ریال»، بیایید با اعداد حرف بزنیم تا عمق فاجعه مشخص شود. ما هنوز منتظر معوقات اردی‌بهشت‌ماه هستیم؛ بازه‌ای که دلار حدود ۱۵۰ هزار تومان و طلا گرمی ۱۹ میلیون تومان بود. امروز در نیمه اول مهرماه، دلار به ۲۷۰ هزار تومان و طلا به ۲۶ میلیون تومان رسیده است.
این یعنی در طول تنها ۴ ماه و نیم، دلار نزدیک به ۸۰ درصد و طلا حدود ۴۰ درصد افزایش قیمت داشته است. وقتی دولت و سازمان‌های تحت مدیریت شما، پرداخت مطالبات تأمین اجتماعی را ماه‌ها به عقب می‌اندازید، عملاً دارید از جیب بازنشسته «تورم‌گیری» می‌کنید. پولی که قرار بود ۴ ماه پیش به دست ما برسد و قدرت خرید مشخصی داشت، امروز با همان مبلغ اسمی پرداخت می‌شود، اما قدرت خریدش به شدت آب رفته است. آیا این جز «دست‌درازی به سفره‌ی مردم» -به فرمایش رهبر کبیر انقلاب- و جفا در حقِ ولی‌نعمتانِ کشور، نام دیگری دارد؟
اقای دکترپزشکیان ، در حوزه درمان، دفترچه‌های بیمه عملاً به کاغذهای بی‌ارزشی تبدیل شده‌اند. از کمبود دارو گرفته تا هزینه‌های نجومیِ «زیرمیزی» که پزشکان طلب می‌کنند، همگی نشان از فروپاشیِ نظارتِ سازمانی دارد. بازنشسته‌ای که تمام عمرش حق بیمه پرداخته تا در دوران پیری دغدغه‌ای نداشته باشد، امروز هم باید دردِ بیماری را بکشد و هم تحقیرِ التماس برای درمان را؛ آن‌هم در حالی که سازمان، متعلق به خودِ اوست. آقای دکتر پزشکیان، آیا این عدالت است که بازنشسته در اوج بیماری، علاوه بر درد جسم، نگرانِ هزینه‌های نجومی و تبعیض باشد؟
سخن آخر :جناب رئیس‌جمهور، شما سکاندار این دولت هستید و ما سهامدارانِ اموال متعلق به تأمین اجتماعی هستیم، نه صدقه‌بگیر!
تا زمانی که بازنشستگان در هیئت‌مدیره نقشی نداشته باشند، تا زمانی که انتصاباتِ فامیلی و غیرکارشناسی بر این سازمان سایه افکنده باشد، و تا زمانی که سیستم به‌جایِ پاسخگو کردنِ مدیرانِ ناکارآمد، از عملکردِ آن‌ها دفاع می‌کند، وضعیت همین است که هست.
گزارشِ دیوان مبنی بر ناکارآمدیِ آن ۱۹۰۰ مدیر، سندِ محکومیتِ رویکردِ فعلی است. از شما می‌خواهیم به جای بازی با کلمات و دفاع از تصمیماتِ شکست‌خورده، به قانون بازگردید؛ استقلالِ تأمین اجتماعی را به رسمیت بشناسید و دست از بنگاه‌داریِ ناکارآمد بردارید. بازنشستگانِ این سرزمین، طلبکارانِ یک عمر تلاش و حق‌الناس هستند، نه سربارِ بودجه‌ی شما.
